-:-ที่ว่างที่รอคอยการเติมเต็ม-:-

เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียนขึ้นต้อนรับเทศกลาวาเลนไทน์ ซึ่งผมไปขุดเจอ นี่ก็ผ่านไปร่วมเดือนเพ่ิงจะว่างเอาลงบลอก เรื่องนี้นั้นผมแต่งขึ้นโดยมีจุดประสงค์ง่ายๆคือแค่อยากให้ผู้หยิงที่ชอบได้อ่าน แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่ได้ให้เธอไป มันช่าง

โดยตามปกติก็ไม่เคยคิดเขียนกับเค้าหรอกเรื่องสั้น มันปิดไม่ลง แต่นี่ก็พยายามเต็มที ถึงช้าไปนิดแต่อยากให้อ่านกันครับ

 Last Valentine

         ผู้คนมากมายต่างเดินเคียงคู่กันตามท้องถนน ดอกไม้ช่อใหญ่อยู่ในมือของหญิงสาวหลายๆคน ร้านค้าต่างๆนั้นล้วนจัดแต่งเป็นสีชมพูหรือไม่ก็แดง ไม่แปลกเลยที่เราจะเห็นภาพเช่นนี้  วันวาเลนไทต์ วันแห่งความรักของคนทั้งโลก เป็นวันที่แสนสุขของใครหลายๆคน วันที่แสนจะธรรมดาของใครๆอีกหลายคน และเป็นวันสุดเศร้าของใครบางคน

                ผมเดินช้าๆเพื่อที่จะได้มองผู้คนต่างๆริมทาง วันแห่งความรักใครกันหนอเป็นคนคิดกันนะ นักบุญวาเลนไทต์ เขาคือใครกัน ตลอดมาผมไม่เคยเชื่อเลยว่าวันวาเลนไทต์จะเป็นวันที่สำคัญสำหรับวัยรุ่นเช่นนี้ ผมคิดมาเสมอว่าวันนี้เป็นวันที่บริษัทขายช็อกโกแลตที่ขายไม่ออกแล้วหรือไม่ก็พวกชาวสวนที่ยกขึ้นมาอ้าง  

                ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง ร้านดอกไม้ที่ถูกตกแต่งด้วยสีสันแห่งความรัก ดอกไม้ต่างๆถูกวางเรียงรายให้เลือกซื้อ ผมหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมาดูดอกไม้สีสันสดที่ชวนให้ซื้อ ผมค่อยๆหยิบดอกกุหลาบสีส้มอย่างเบามือ ดอกกุหลาบที่สื่อถึงคำว่า ‘รักเธอเสมอมา’ ผมยื่นดอกไม้นั้นให้พนักงานร้าน ดอกกุหลาบสีส้มถูกจัดแต่งอย่างดีและห่ออย่างสวยงาม ผมยิ้มรับของเหล่านั้นและเดินออกมา

                ผมออกเดินอีกครั้งโดยมีช่อดอกไม้ในมือเฉกเช่นทุกปี ผมยังจำได้เสมอความรู้สึกสั่นไหว ไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกแปลกๆที่เข้ามาในหัวผม มัธยมคือช่วงเวลาที่มีความสุของเด็กวัยรุ่นผมเองก็เช่นกัน รักครั้งแรกของผมและแฟนคนแรกของผม ช่วงเวลาในวัยนี้นั้นสนุกที่สุด

                 ผมซึ่งเคยเป็นคนที่เที่ยวเล่นไม่สนใจเรียนกลับเปลี่ยนเป็นเด็กขยันเพราะคำขอของอีกฝ่าย การนอนตื่นสายคือความสุขอย่างหนึ่งแต่ผมกลับต้องตื่นเช้าเพื่อไปทาอาหารเช้าพร้อมเธอคนนั้น นิสัยโกรธง่าย ใจร้อน ก็ถูกปรับให้เย็นลงบ้างเพียงเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่รักรองจากแม่ แต่อย่างว่านิสัยของคนนั้นเปลี่ยนยากแค่ไหน การจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครสักคนนั้นต้องพยายามอย่างหนัก บางครั้งบางครานิสัยเดิมของเราก็มักจะโผล่มาให้เห็น โชคดีก็แล้วไปแต่ถ้าโชคร้ายเรื่องมันคงไม่จบลงดีๆแน่ อย่างเช่นวันนั้น...

                วันวาเลนไทต์เมื่อสามปีก่อน หลังจากมีงานจบการศึกษาระดับมัธยมปลายได้ไม่นานผมก็ได้รู้ข่าวว่าเธอคนนั้นต้องย้ายไปต่างประเทศ การนัดพบกันครั้งสุดท้ายก่อนการจากลาที่เจ็บปวด เธอนัดผมไว้ แต่เนื่องจากความโชคร้ายหรือตัวผมเอง นิสัยแย่ๆต่างๆที่พยายามลบไปนั้นถูกแสดงออกมาในวันนั้น ตื่นสายคือมารที่สำคัญ ผมมาช้า ช้ามากจนเธอรอไม่ไหว แล้วเธอก็จากไปถึงแม้ว่าผมจะพยายามติดต่อสักเท่าไหร่แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำว่า ‘ผิดสัญญา’

                ผมไม่นึกเลยว่าการผิดสัญญาเล็กๆของผมจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรจนมารู้ทีหลังว่าเธอเลื่อนเที่ยวบินออกไปหนึ่งอาทิตย์เพื่อที่จะมอบของให้ผมก่อนจากไป แต่ผมกลับทำสิ่งที่เธอหวังไว้จนพังผมคิดเช่นนั้นเสมอจนกระทั่งวันที่ผมรู้ความจริงซึ่งผมไม่มีวันลืม

เสื้อหนาวในเมืองร้อนแบบประเทศไทยนั้นดูไม่เหมาะกันเลยแม้แต่น้อย ผมรับเสื้อสีครีมขาวจากพ่อบ้านในบ้านของเธอคนนั้น เสื้อสีครีมขาวที่ถูกถักทอมาอย่างสวยงามมากอดไว้ในมือพร้อมกับอ่านข้อความในจดหมายเล็กๆนั่น

                เราเลิกกันเถอะนะ ฉันไม่อยากให้ต่างฝ่ายต่างเจ็บปวด ยิ่งต่างคนต่างห่างไกล เราก็ไม่รู้หรอกว่าเคจะรู้สึกเหมือนเราไหม เคอาจจะดีใจก็ได้ที่ได้เลิกกับผู้หญิงจู้จี้แบบนี้ แต่เราเสียใจนะรู้ไหม ถึงแม้เคอาจจะผิดนัดบ้าง มาช้าบ้าง แต่เราก็ไม่เคยโกรธเคเลยนะ แม้แต่วันนั้นก็เช่นกัน เราขอโทษที่ใจน้อยแต่ยังไงเสียมันก็คงถึงวันนี้สักวัน วันที่ต่างฝ่ายต่างไป เรากลัวเสมอว่าเคอาจจะบอกเลิกเราเมื่อไหร่ แต่ในเมื่อวันนี้มาถึงวันที่เราต้องไปจากที่นี่เราก็ไม่อยากยึดติดเคไว้หรอกนะ ความสุของเคคือความสุขของเราเราอยากให้เคเจอคนใหม่ที่ดีกว่าเรา โปรดเข้าใจด้วยล่ะ หุหุ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะน้ำตาถึงไหลมาเรื่อยๆ ไม่อยากเลิกเลยจริงๆ แต่เรากลัว กลัวว่หากเราไม่อยู่เคจะมีใหม่ เคจะไม่ไว้ใจเรา บางครั้งเวลาที่เจอกันอีกครั้งเราทั้งคู่อาจจะไม่รู้สึกเหมือนก่อนแล้วก็ได้ ตอนนี้แหละคือเวลาที่ดีที่สุด พูดไม่ออกเหมือนกันนะ แต่ขอโทษนะที่บอกเลิก

                                                                                                            จี

                 น้ำตาหยดน้อยๆไหลรินสองแก้ม ทำไมล่ะ ที่เรียกไปเพื่อบอกเลิกงั้นเหรอ ความคิดแบบนั้นเธอได้มาจากไหนกันน่ะจี หัวใจของผมเหมือนแตกสลาย จีเป็นคนอ่อนไหวและอ่อนไหว ผมลืมไปได้อย่างไร การไปต่างประเทศนี้จีคงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย หากผมไปพบเธอวันนั้นผมคงจะรั้งเธอหรือไม่ยอมเลิกกับเธอ แต่เพียงเพราะผมทำตัวแย่ๆ และความหวั่นไหวของอีกฝ่าย พระเจ้าคงเล่นตลกกับเราทั้งคู่ ทำไมท่านถึงได้แต่มองจากฟากฟ้า ทำไมถึงไม่ช่วยห้ามจีไว้ หรือช่วยปลุกผมล่ะ ทำไมกัน

                จวบจนปัจจุบันความรู้สึกในครั้งนั้นยังไม่ลืม วันวาเลนไทต์ที่ใครๆต่างมีคู่ ผมกลับเฝ้ามองถึงภาพในอดีตของตนที่ปล่อยผู้หญิงที่รักที่สุดให้จากไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลย แถมมันยังเป็นการจากไปในแบบแย่ๆ ทั้งผมและจีต่างฝ่ายต่างเคยได้พูดความนัยสักครั้ง จีรักผมและห่วงผม ผมรักจีและห่วงจี แต่ความรักที่ผิดแปลกนั้นทำให้พวกเราทั้งคู่ต้องมาเจ็บ ถึงแม้ตอนนี้ความเจ็บปวดอาจมีเพียงผมคนเดียวก็เป็นได้

                ทุกๆปีหลังจากนั้นผมมักจะซื้อดอกกุหลาบสีส้มซึ่งเป็นสีที่จีชอบ และจะมาคอยจีอยู่ที่เดิมซึ่งจีเป็นคนนัดไว้ในวันนั้น ผมก็ไม่รู้สาเหตุของการกระทำนั้น เพียงเพื่อผมต้องการลบความรู้สึกผิดหรือว่าผมต้องการอะไรมากกว่านั้น มันดูไร้ค่ามากในความคิดของหลายๆคนแม้แต่ตัวผมเองยังคิดเช่นนั้นในบางครั้ง แต่ผมก็ทำมันต่อไปอยู่ดี

                นี่ก็เข้าปีที่5แล้วที่ผมทำแบบนี้ มันดูไร้สาระยิ่งนัก แทนที่ผมจะเอาเวลาไปทำอย่างอื่น หรือหาคนใหม่ตามที่จีบอก แต่ผมกลับวิ่งตามภาพเก่าๆเหล่านั้นเสมอ จนตอนนี้ผมรู้จุดประสงค์จริงๆของการรอคอยแบบไร้จุดหมายแล้วนั่นก็คือ รอสักวันเผื่อจีจะกลับมา

                ผู้คนมากมายที่เดินกันเป็นคู่ๆ ผมนั่งอยู่ที่นี่ตั้งแต่ 5 โมงเย็น ซึ่งก่อนเวลานัดถึง 2ชั่วโมง ผู้คนรอบข้างเริ่มบางตา หลอดไฟใกล้ๆก็สว่างขึ้น ฟ้าสีสดใสเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ช่อดอกไม้ในมือนั้นเริ่มเหี่ยวเฉา ปีนี้ก็เช่นเดิม จียังคงไม่กลับมา แต่จะโทษจีก็ไม่ได้เพราะผมไม่ได้เป็นฝ่ายนัด ไม่มีการติดต่อ ไม่มีใครรู้นอกจากตัวผม ไม่แปลกเลยที่จีจะไม่มา แต่ถึงจีรู้จีจะมาพบผมไหม

                 ผมลุกจากเก้าอี้ ปีนี้ก็หมดหวังแฮะๆ ผมถอนหายใจยาวๆก่อนที่จะลุกและออกเดิน ผมทำเช่นนี้เพื่ออะไร เพื่อจีหรือเพื่อผม ความรู้สึกแปลกๆมักเข้ามาในหัวผมเสมอ ผมอยากให้สายลมรอบๆตัวนี้พัดความเหงา ความเศร้า ความเดียวดาย และพัดพาเรื่องเก่าๆออกจากตัวผมสักที

                สายลมเบาๆพัดผ่าน เส้นผมที่ปลิวไสวตามสายลม สาวร่างเล็กตรงหน้าที่อยู่ในชุดเดรสสีชมพูอ่อน ผมซอยสั้นสีดำนั้นลอยตามแรงลม ใบหน้ากลมเล็ก นัยน์ตาสีดำสนิทซึ่งดูน่าค้นหา ผิวขาวอมชมพู จีเธอคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าผม

                “จี จีใช่ไหม”

                “เธอ....เคหรือ?” จีตอบเสียงสั่น

                “จี จีจริงๆด้วย” ผมพูดอย่างดีใจ

                “เค ขอโทษ เราทิ้งเคไป” จีสะบัดหน้าหนีไปจากผม

                “จี อย่าไปไหนอีกนะ อย่าไปไหนอีกเลย” ผมวิ่งไปสวมกอดจีไว้ ดอกไม้ในมือร่วงลงสู่พื้น “จีอย่าโทษตัวเองเลย เราก็ไม่ดีพอสำหรับจีเหมือนกัน เรื่องครั้งนั้นให้ผ่านไปได้ไหม เริ่มใหม่ได้ไหม”

                “เค... แต่ว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะเป็นเหมือนเดิมหรือ” จีถามเสียงสั่นเครือ

                “เหมือนเดิม เราไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้ง แต่จีล่ะ จียังมีเราอีกไหม”

                “เค...ขอโทษนะ” จีพูดเสียงเบาหวิว แต่ดังก้องมากในหัวของผม ผมปล่อยมืออกจากจี

                “ไม่เป็นไรหรอกจี เราเข้าใจ แฮะๆ รู้สึกแย่เหมือนกันแฮะที่เรายังยึถืออยู่คนเดียว” ผมพูดขำแต่ภายในนั้นแทบจะร้องไห้ออกมา “งั้นไปก่อนนะ ว่างๆเราอาจจะติดต่อไปที่บ้านเธอ” ผมพูดจบพร้อมกับหันหลังให้จี

                “เค....” จีเรียกผม แต่ผมจะหันไปไม่ได้เด็ดขาด

                “เค...เราขอโทษ เราไม่เคยเปลี่ยนไปเหมือนกัน”

                ผมหันหลังกลับทันที ใบหน้าเล็กๆนั้นซุกซ่อนอยู่ภายในมือของตนเอง เสียงสะอึกสะอื้นเล็ดลอดมาเป็นระยะ ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆจี ความรู้สึกของผมและจีไม่เคยเปลี่ยน เราทั้งคู่ยังรักกันถึงแม้อาจจะบิดพลิ้วไปบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ยังคงมีกันและกันเสมอ ผมยื่นมือไปลูบผมของจีเบาๆ ก่อนที่จะพูดเบาๆ

                “จี เรารักเธอนะ”

                จีค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผม และโผเข้ากอดผมทั้งน้ำตา ถึงแม้ผมจะไม่ร้องไห้แต่ความรู้สึกนั้นคงไม่ต่างกับจี วาเลนไทต์ วันแห่งความรัก และความรักของผมถึงแม้อาจจะเป็นรักที่ไม่มีกลีบกุหลาบมาโปรยตามทาง แต่สุดท้ายจุดหมายก็เป็นเช่นเดิม วาเลนไทต์ครั้งสุดท้ายที่ผมจะต้องอยู่คนเดียว วาเลนไทต์สุดท้ายที่ความเหงาอยู่เป็นเพื่อนกับผม ขอโทษนะทุกคนที่วันนี้ต้องจากไป ความเหงาเอ๋ยอย่าโกรธกันเลย ผมยื่นมือออกไปเช็ดคราบน้ำตาที่สองข้างแก้มของจี ใบหน้าเล็กๆนั่นเป็นสีชมพูระเรื่อ วันวาเลนไทต์ครั้งสุดท้ายของผมที่ต้องทนกับความเจ็บปวดต้องจบลงเพียงเท่านี้ ปีต่อๆไปมันคงไม่มีอีกแล้ว การที่ผมต้องทนเดียวดาย ผมมองตาผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้าเรียวเล็กนั้น ปากเล็กๆนั่น ผมค่อยๆประทับจูบลงไปเบาๆความรู้สึกต่างๆส่งผ่านไปหาจี ผมค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างช้าๆ และมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า

                “ฉันรักเธอ”

 ปล.จบดื้อๆครับ ยาวเชียว